Τετάρτη, 30 Απριλίου 2008

Νύχτα ραδιοφόνων


Το έργο του Νίκυ Σίλβερ, «Νύχτα Ραδιο-Φόνων» παρουσιάζει η Ελένη Ράντου σε δική της απόδοση - μετάφραση και σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα. Πρόκειται για μια κωμωδία που σατιρίζει τη σύγχρονη συμπεριφορά και τη σύγχρονη μοναξιά της πόλης. Παίζουν εκτός από την Ελένη Ράντου, ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, ο Φάνης Μουρατίδης, η Βαλέρια Χριστοδουλίδου,ο Μιχάλης Ιατρόπουλος και ο Ορφέας Αυγουστίδης.
Πιστεύοντας ότι θα έβλεπα μία αξιόλογη θεατρική παράσταση, πήγα στο Ράδιο Σίτυ στη Θεσσαλονίκη χτες το βράδυ. Βιαζόμουν κιόλας για να βρω μία καλή θέση όπου θα μπορούσα να παρακολουθώ άνετα. Τέλος πάντων, πηγαίνουμε, στεκόμαστε στην ουρά και παίρνουμε τα εισητήρια τελικά. Πάμε να κάτσουμε στις θέσεις μας και ένας κύριος μεγάλης ηλικίας μας προτρέπει να του δώσουμε τα εισητήρια μας για να μας δείξει τις θέσεις μας. Αυτός όμως ο κύριος που ήταν ταξιθέτης μόλις μας δείχνει που ακριβώς βρίσκονται οι θέσεις μας, γυρνάει και μας λέει "Παρακαλώ ένα φιλοδώρημα,παιδια" και τείνει το χέρι του σαν να απαιτεί να του δώσουμε έτσι. Εγώ μένω λίγο άφωνη αρχικά, αλλά του δίνω κάτι κερματα που βρίσκω μέσα στη τσάντα. Η κίνηση αυτή μου φάνηκε απαράδεκτη. Ο κύριος ήταν θρασύτατος και απαιτουσε από τον οποιονδήποτε βοηθούσε να του δώσει κάτι. Ένα έχω να πω! Οι ταξιθέτριες του ΚΘΒΕ όχι μόνο δεν ζητάνε αλλά δεν δέχονται και φιλοδωρήματα αν προσπαθήσεις να τις δώσεις. Ο συγκεκριμένος κύριος λογικά δεν το γνωρίζει αυτό. Ίσως η επαφή του με το θέατρο είανι περιορισμένη.
Μετά από αυτό το περιστατικό, πέρασε λίγη ώρα και άρχισε η παράσταση. Εδώ ξεκινάει και η δεύτερη απογοήτευση. Το έργο ήταν απογοητευτικό. Πιστεύω ότι δεν κατάφερνε να δείξει με ρεαλιστικό τρόπο αυτήν την αποξένωση της σύγχρονης εποχής, που ήταν και ο στόχος του, από ό,τι κατάλαβα. Οι ηθοποιοί προσπαθούσαν να σώσουν κάπως την κατάσταση αλλά μάταια. Υπήρχαν πολλές επαναλήψεις με αποτέλεσμα ένα διαρκές ξεχείλωμα της παράστασης. Τα περισσότερα κωμικά στοιχεία δεν ήταν πραγματικά αστεία. Άκουγες πολλές φορές κάτι κρυάδες. Βέβαια νομίζω πως πολλοί θα έχουν άλλη άποψη με εμένα, καθώς ένα μεγάλο μέρος του κοινού γελούσε με οτιδήποτε και αν γινόταν στη σκηνη. Επιπλέον, υπήρχε και ένα περιστροφικό μέρος στη σκηνή, που με την εναλλαγή του γινόταν μία μετάβαση από ένα υπνοδωμάτιο σε ένα άλλο. Αυτό δούλεψε δύο φορές και μετά χάλασε τελείως. Μας ενημέρωσε η κ. Ράντου ότι υπάρχει πρόβλημα και άμα θελουμε να πάμε αλλη μερα να δούμε την παράσταση, αλλά το κοινό τους εμψύχωσε και συνέχισαν μέχρι τέλους.
Πρέπει να αναφέρω ότι το τελευταίο τέταρτο ήταν πολύ δύσκολο για μένα. Όλοι οι χαρακτήρες επαναλάμβαναν τα ίδια και τα ίδια και κάποια ανατροπή δεν νομίζω πως κατάφερα να δω. Και στο τέλος, αφού τους χειροκρότησα για την προσπάθειά τους, βλέπω το κοινό να είναι τόσο ενθουσιαμένο που ένας ένας σηκώνονταν όρθιοι και χειροκροτούσαν. Υπερβολικό για μία τέτοια παράσταση... Η κ.Ράντου ήταν καλή αλλά την έχω δει και σε άλλες παραστάσεις που ήταν πολύ καλύτερη...απλά δεν τη βοηθούσε και το έργο όπως και κανέναν άλλον από τους υπόλοιπους ηθοποιούς.
Με λίγα λόγια περίμενα να δω κάτι καλύτερο.....

Δευτέρα, 28 Απριλίου 2008

2046


Σήμερα προσπάθησα να δω μία ταινία του ασιατικού κινηματογράφου...Και λέω προσπάθησα γιατί δεν κατάφερα να την δω ολόκληρη..Το όνομα της είναι "2046" σε σκηνοθεσία του Kar Wai Wong. Στην Ελλάδα πρέπει να παίχτηκε το 2004, αλλά μάλλον σε μικρές αίθουσες (δεν είμαι και σίγουρη). Αυτό δεν το αναφέρω σαν μειονέκτημα. Δεν έχω τίποτα με τις ταινίες που παίζονται σε μικρές αίθουσες, το λέω για να μη παρεξηγηθώ....Απλά πιστεύω πως ήταν πιο 'ψαγμένη' ταινία και δεν μπορούσε ευκολα να τη δει ο καθένας. Το θέμα είναι πως δεν μπόρεσα να τη δω ούτε και εγώ αν και έκανα αρκετή υπομονή...
Πρόκειται για έναν συγγραφέα, που εξιστορεί τη ζωή του και συγκεκριμένα τις γυναικείες κατακτήσεις του αλλά ταυτόχρονα γράφει και ένα βιβλίο που αναφέρεται στο 2046, για χαμένες αγάπες. Ο χρόνος γυρνάει μια μπρος μια πίσω. Δεν ξέρεις ακριβώς αν βρισκόμαστε στο παρόν ή στο μέλλον. Το θέμα της όλης ταινίας είναι η αγάπη, η πραγματική, η ψευτικη,η χαμένη. Ο ρυθμός της όμως είναι πολύ αργός. Οι χαρακτήρες είναι περίεργοι τύποι. Δεν μπορείς εύκολα να τους κατανοήσεις (ή να τους ξεχωρίσεις!!). Οι διάφορες εκδοχές της αγάπης αναλύονται με διεξοδικό και φιλοσοφικό τρόπο,ώστε παύει πλέον να έχει νόημα.
Πάντως πρέπει να παραδεχτώ πως πραγματικά καλή ήταν η μουσική σε όλη τη διάρκεια της πλοκής. Αυτό νομίζω ότι ήταν και το καλύτερο σημείο της ταινίας.
Όποιος την έχει δει, θα ήθελα πολύ να ακούσω τη γνώμη του.

τραγουδάκι!


Ακούστε αυτό το τραγούδι!!Έχει πολύ γέλιο....Πραγματικά δεν ξέρω αν το έγραψε στα σοβαρά ή όχι.....!

Κυριακή, 27 Απριλίου 2008

Κους Κους με φρέσκο ψάρι


Μία ταινία που είδα τελευταία ήταν το "Κους κους με φρέσκο ψάρι". Λίγα λόγια για το περιεχόμενο : Κεντρικός ήρωας είναι ο Σλιμάν, ένας Αραβας που ζει σε μια μικρή γαλλική πόλη, ένα λιμάνι όπου οι δουλειές είναι όλο και λιγότερες. Θα χάσει τη δουλειά του έπειτα από 35 χρόνια και θα προσπαθήσει να βρει μια λύση για το μέλλον. Ταυτόχρονα, έχει δύο οικογένειες. Την πρώτη, την επίσημη και τη νυν, με τη γυναίκα με την οποία ζει και την κόρη της που τον βλέπει σαν πατέρα. Τις Κυριακές, η «επίσημη» οικογένεια μαζεύεται και τρώει κους κους με ψάρι, τη σπεσιαλιτέ της μητέρας. Και ο Σλιμάν θα προσπαθήσει να στήσει ένα μέλλον σ' αυτό. Θέλει να φτιάξει ένα εστιατόριο σ' ένα παλιό καράβι. Ομως θα δει πόσο δύσκολα είναι όλα....
Μπορώ να πω ότι μου άρεσε πολύ αν και θα ήθελα να είχε μικρότερη διάρκεια. (2,5 ώρες διαρκεί)Υπήρχαν κάποιοι περιττοί διάλογοι και σκηνές. Κάποια στιγμή κοίταξα το ρολόι μου, θα το παραδεχτώ! Όμως πρόκειται για μία γλυκόπικρη ταινία που θα την πρότεινα σε οποιονδήποτε
Γεια χαρά σε όλους! Χρόνια πολλά κ Χριστός ανέστη! Σήμερα ξεκινώ τη δηνιουργία του blog μου! Δεν έχει ένα συγκεκριμένο θέμα απλά θα ήθελα να ανταλλάξω ιδέες κ απόψεις! Ελπίζω να βρω χρόνο και να το ενημερώνω συχνά!