ζωή....

Τι μπορεί να νιώθει ο άνθρωπος όταν πεθαίνει?Όταν βλέπει πως σιγά σιγά έρχεται αυτή η ώρα..Η στιγμή που περνά από τη μία πλευρά στην άλλη. Όταν σταματήσει να καταλαβαίνει πλέον τα επίγεια. Όταν είναι ζωντανός αλλά να νιώθει σαν νεκρός. Όταν όλα ξαφνικά του φαίνονται άγνωστα. Όταν σβήσουν πλέον οι μνήμες από το μυαλό. Όταν οι αναμνήσεις γίνουν ένα κουβάρι. Όταν ζει και δεν μπορεί να κατανοήσει το γιατί. Έχετε δει άνθρωπο να προσπαθεί να πιαστεί από μία χαραμάδα ζωής ακόμα και όταν συμβαίνουν όλα αυτά?

Ολυμπιακοί αγώνες 2008

Τελείωσαν και αυτοί οι Ολυμπιακοί Αγώνες…. Φύγε Πεκίνο, έλα Λονδίνο! Να πω την αλήθεια, την τελετή λήξης δεν την παρακολούθησα. Και από την τελετή έναρξης λίγα-αλλά βασικά- πράγματα είδα. Διαβάζοντας και εφημερίδες, παρακολουθώντας και τις γνώμες, κατέληξα στο εξής συμπέρασμα: Η Κίνα ήθελε να εντυπωσιάσει και να χρησιμοποιήσει ό,τι πιο σύγχρονο υπήρχε τεχνολογικά. Ένας από τους σκοπούς της ήταν να δείξει ότι είναι υπερδύναμη και ότι είναι ικανή να πραγματοποιήσει τους καλύτερους αγώνες. Ακόμα θυμάμαι τα ψεύτικα πυροτεχνήματα, το playback της όμορφης-μικρής Κινεζούλας στην τελετή έναρξης. Αλλά και τον άσχημο καιρό που επικρατούσε κατά τη διάρκεια πολλών αγωνισμάτων, δυσχεραίνοντας την διεξαγωγή τους και τις επιδόσεις των αθλητών. Ο καιρός τους τα χάλασε, σίγουρα αυτό ήταν κάτι που τους κακοφάνηκε…Πώς και δεν έριξαν τίποτα στον ουρανό για να επηρεάσουν τις καιρικές συνθήκες? (κάπου το έχω διαβάσει και αυτό….) Όλα έπρεπε να είναι ή τουλάχιστον να φαίνονται άρτια. Η πειθαρχία της ανθρώπινης μάζας ήταν ένα ακόμη στοιχείο που κυριαρχούσε. Τόσος συγχρονισμός…. Μου έκανε εντύπωση και ο θρήνος των πλούσιων-Κινέζων φιλάθλων, που βλέποντας έναν αθλητή της χώρας τους να τραυματίζεται κατά τη διάρκεια αγώνα και να αποχωρεί, ξέσπασαν σε θρήνους….. Τι να πούμε και εμείς? Που εντυπωσιάσαμε με τις επιδόσεις μας στο ντόπινγκ…. Μετά από αυτά τα τέσσερα χρόνια, το Λονδίνο επιφυλάσσει κάτι καλύτερο? Η ιστορία θα δείξει….

Σχέσεις (part I)

Συζητώντας από δω και από κει, αρχίζω και καταλαβαίνω κάτι για τις σημερινές ανθρώπινες σχέσεις-όχι ερωτικές κατ'ανάγκη. Είναι πολύ δύσκολο να βρεις κάποιον που πραγματικά να μπορείς να συννενοηθείς. Πάντα υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Πολλές φορές δεν μπορείς να καταλάβεις ακριβώς τα συναισθήματα των ανθρώπων που συναναστρέφεσαι, ακόμα και αν έχεις βρεθεί κάποτε στην ίδια θέση. Ακούω ότι παλιότερα τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Δεν μπορώ να το πιστέψω. Μου φαίνεται περίεργο. Σήμερα υπάρχει πάντα μία "πισινή", μία ρεζέρβα...
Σίγουρα αυτό είναι μία γενικότερη κρίση στις σχέσεις, για την οποία αναρωτιέμαι ποια είναι η αιτία της. Φταίει η εξέλιξη της κοινωνίας? "Κάντα όλα γρήγορα, πέθανε νέος?"
Φταίει η αποξένωση?
Φταίει όλο αυτό το big brother, που ζούμε, με τη δική μας θέληση ?
Μήπως, απογοητευμένοι από προηγούμενες εμπειρίες, σταματήσαμε πλέον να επενδύουμε στις σχέσεις?
Δεν ξέρω πραγματικά...Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι πρέπει επειγόντως να αναθεωρήσουμε....

Τίποτα

Δεν έχω να πω τίποτα πολυπληθές κοινό μου!! Γιαυτό και δεν γράφω!! Και μη μου πει κανείς πως περιμένει πως και πως να ανεβάσω κάτι..... Πάει για κλείσιμο το blog....
Και αν κάποιος ενδιαφέρεται για τη ζωή μου....μάλλον καλύτερα να με γνωρίσει από κοντά, γιατί εδώ μέσα δεν πρόκειται να γράψω τίποτα....

Breakfast at Tiffany's

Κλασσική ταινία που σίγουρα ήθελα κάποια στιγμή να την δω σε dvd! Αλλά ευτυχώς την είδα σε θερινό σινεμά (τυχερή!) πριν από μερικές μέρες και μου άρεσε πολύ! Η ερμηνεία της Hepburn είναι εκπληκτική. Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας στηρίζεται πάνω της-χωρίς να θέλω να αδικήσω και τους υπόλοιπους ηθοποιούς (βλέπε Ασιάτη γείτονα...Πολύ γέλιο! )

Λίγα λόγια για το story:

Ένα φίνο και απαράμιλλα όμορφο θηλυκό που ακούει στο όνομα Holly Golightly κατοικεί σε ένα συνηθισμένο διαμέρισμα της Νέας Υόρκης. Με τη γοητεία και τα τερτίπια της ελκύει ελαφρόμυαλους άνδρες με διόλου ευκαταφρόνητο... βάρος στις τσέπες τους όπου καταφέρνει να τους έχει σε κατάσταση αναμονής με την ελπίδα να κερδίσουν τη καρδιά της. Εκείνη όμως αδιαφορεί για αυτούς και έχει εμμονή με δύο μόνο πράγματα: το κοσμηματοπωλείο Tifanny's και την εύρεση ενός εκατομμυριούχου γοητευτικού άνδρα για να παντρευτεί. Εν τω μεταξύ στη πολυκατοικία μετακομίζει o Paul, ένας νεαρός συγγραφέας το οποίο συντηρεί μια πολύ μεγαλύτερή του παντρεμένη γυναίκα. Η ανέμελη Holly θα εισβάλει γλυκά στη ζωή του συγγραφέα και εκείνος δε θα αργήσει να την ερωτευτεί. Το παρελθόν της όμως κρύβει μυστικά και τα σχέδια που έχει σε προτεραιότητα δυσκολεύουν το μεταξύ τους πλησίασμα.

To «Breakfast at Tiffany's» είναι η διάσημη κινηματογραφική - αν και παραποιημένη - μεταφορά του best-seller του Truman Capote που εντυπωσίασε το κοινό στις αρχές της δεκαετίες του '60. Η μαγεία της μοναδικής Audrey Hepburn και το υπέροχο love-story που εκτυλίσσεται στα περίπου 110 λεπτά του φιλμ έδωσαν στη ταινία - καθόλου άδικα - το χαρακτηρισμό 'κλασσική'. Το «Breakfast at Tifanny's» έμελλε να οριοθετήσει το είδος των 'ρομαντική κομεντί'.

Δωδεκάτη Νύχτα

Η Δωδεκάτη Νύχτα είναι η τελευταία νύχτα των εορτών των Χριστουγέννων. Πρόκειται για τη νύχτα όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν και όλα επιτρέπονται…Μεταμφιέσεις, γλέντι, χορός, ερωτικά παιγνίδια και…κάθε απρόοπτο…Μια νύχτα εκπλήξεων, μια νύχτα γιορτής χαράς και λύπης, ευχής στο ανεκπλήρωτο! Το έργο είναι ένα γαϊτανάκι παρεξηγήσεων και ανεκπλήρωτων ερώτων.

Ο δούκας Ορσίνο ερωτευμένος με την Ολίβια, που πενθεί τον χαμό του αδελφού της και αρνείται οτιδήποτε εγκόσμιο. Η Βιόλα που διασώθηκε από ναυάγιο, στο οποίο πιστεύει πως πνίγηκε ο δίδυμος αδελφός της Σεμπάστιαν, μεταμφιέζεται σε άντρα [Σεζάριο] και μπαίνει στην υπηρεσία του δούκα Ορσίνο, ο οποίος της αναθέτει να πείσει την Ολίβια να τον ερωτευτεί!!!...Η Ολίβια με τη σειρά της δέχεται ολοένα και πιο ευχάριστα τις επισκέψεις του Σεζάριο-[Βιόλα], ώσπου στο τέλος του[της] εκμυστηρεύεται τον έρωτά της!!!...Η κωμωδία εξελίσσεται σε ένα συναρπαστικό περίγυρο προσώπων: ο σερ Τόμπυ, θείος της Ολίβια συνεχώς μεθυσμένος κάνει τα πάντα για να εξασφαλίζει το κρασί του. Ο Σερ ΄Αντριου, όχι ιδιαίτερης ευφυΐας, αλλά ευκατάστατος, στον οποίο ο Τόμπυ έχει υποσχεθεί την ανιψιά του Ολίβια!!! … Η Μαρία, πανούργα υπηρέτρια της Ολίβια ερωτευμένη με τον Τόμπυ. Ο Θαλαμηπόλος της Ολίβια Μαλβόλιο, τον οποίο οι πάντες θέλουν εκδικηθούν και στο τέλος το καταφέρνουν…Τέλος ο Φέστε, ο τρελός της θλιμμένης Ολίβια, αλλά ο μόνος σώφρων στην κωμωδία…

Στην παράστασή μας, η κωμωδία μεταφέρεται στην εποχή του μεσοπολέμου και της ποτοαπαγόρευσης… Η ιστορία μας εξελίσσεται στην ατμόσφαιρα και στο χώρο του μιούζικ χολ… Μουσικές και τραγούδια, διασκευές γνωστών τζαζ κομματιών, χορός και ατμόσφαιρες μιας άλλης εποχής… Ένας θίασος που χορεύει, τραγουδάει και μας ταξιδεύει στην καλύτερη ερωτική κωμωδία καταστάσεων και παρεξηγήσεων του Σαίξπηρ!...

Το έργο ανεβαίνει σε μετάφραση Παναγιώτας Πανταζή, σκηνοθεσία - διασκευή Θέμη Μουμουλίδη, σκηνικό - κοστούμια Παναγιώτας Κοκκορού, μουσική Θοδωρή Οικονόμου, χορογραφία Έλενας Γεροδήμου, φωτισμούς Νίκου Σωτηρόπουλου.

Ερμηνείες:

Πάνος Σκουρολιάκος - Σερ Τόμπυ
Γωγώ Μπρέμπου - Ολίβια
Φώτης Σπύρος - Σερ Άντριου
Ευδοκία Ρουμελιώτη - Βιόλα
Κώστας Κάππας - Ορσίνο
Νίκος Ορφανός - Φέστε
Ευριπίδης Λασκαρίδης - Μαλβόλιο
Μαριάνθη Φωτάκη - Μαρία
Σαράντος Γεωγλερής - Σεμπάστιαν
Νικόλας Στυλιανού - Αντόνιο, Τραγουδιστής
Νάντια Κοντογεώργη - Φαμπιάν

Χάσατε όσοι δεν πήγατε να το δείτε είτε στη Θεσσαλονίκη είτε στη Χαλκιδική!

Σταδιοδρομία

Και για σοβαρευτούμε λίγο...
Κάποιες γραμμές από τους υπέροχο ποίημα 'Σταδιοδρομία' της Κικής Δημουλά:

Κι έγινε η μορφή σου
της νύχτας μου προσκέφαλο.
Κι η μέρα μου ανάβλεψε
στη συμπαιγνία των ματιών σου.
Πικρές διαστάσεις δευτερολέπτου
πήρες. Και πέρασες- έρμαιο
του αβέβαιου-με βέβαιους δρασκελισμούς
προς το ανεπίστρεπτο.

Τώρα από τα πέρατα μιας νοσταλγίας
παίρνω ειδήσεις σου:
κατάντησες θαμών
κάποιας παλιάς φωτογραφίας σου
διαπρέποντας στη χάρτινη ένταση της.

Αφιερωμένο σε μία φίλη...λόγια που μπορεί να έχει ανάγκη τώρα....