Σταδιοδρομία

Και για σοβαρευτούμε λίγο...
Κάποιες γραμμές από τους υπέροχο ποίημα 'Σταδιοδρομία' της Κικής Δημουλά:

Κι έγινε η μορφή σου
της νύχτας μου προσκέφαλο.
Κι η μέρα μου ανάβλεψε
στη συμπαιγνία των ματιών σου.
Πικρές διαστάσεις δευτερολέπτου
πήρες. Και πέρασες- έρμαιο
του αβέβαιου-με βέβαιους δρασκελισμούς
προς το ανεπίστρεπτο.

Τώρα από τα πέρατα μιας νοσταλγίας
παίρνω ειδήσεις σου:
κατάντησες θαμών
κάποιας παλιάς φωτογραφίας σου
διαπρέποντας στη χάρτινη ένταση της.

Αφιερωμένο σε μία φίλη...λόγια που μπορεί να έχει ανάγκη τώρα....

ουφ!Έσκασα!

Ζέστη ζέστη....Τι καύσωνας είναι αυτός??? Μέχρι το περίπτερο να πάω, γίνομαι μούσκεμα....
Λίγο αέρα ρε παιδιά!!!Ένα δροσερό αεράκι!!!! Δεν αντέχεται άλλο! Πιο μετά τι θα κάνουμε δηλαδή???

Καλοκαιράκι....

Μου μυρίζει πολύ έντονα καλοκαιράκι....Όχι μόνο λόγω θερμοκρασιών, αλλά και γενικότερης διάθεσης... Άμα έχει ηλιόλουστη μέρα, αυτό επιβεβαιώνεται με μία βόλτα από την παραλία της Θεσσαλονίκης. Όλα τα καφέ είναι γεμάτα...δυσκολα βρίσκεις θέση να κάτσεις... Ας μη μιλήσω για την Κυριακή το απόγευμα...Όλος ο κόσμος είναι έξω...
Μαρέσει!!Πολύ! Το καλοκαίρι είναι από τις αγαπημένες εποχές άλλωστε...

Μερικοί λόγοι που κατάλαβα ότι ήρθε το καλοκαίρι (και με έπιασε απροετοίμαστη...):
1. Δεν φοράμε μπουφάν!
2. Όλο και πιο συχνά πάμε για καφέ μεσημεράκι.....
3. Σκεφτόμαστε όλο και πιο έντονα τις διακοπές,τα beach bars,τα νησιά,τη χαλκιδική...
4.Αρχίζουν κάτι άχαρες εξετάσεις που λέγονται πανελλήνιες
5. Ξεκινάει και η εξεταστική των φοιτητών....
6. Έρχονται οι καύσωνες!
7. Δημιουργούνται και τα γνωστά μποτιλιαρίσματα σε κάθε δρόμο που οδηγεί σε θάλασσσσσααα!!!
8. Οι βιτρίνες γεμίζουν με μαγιό(γυναικεία κυρίως)!
9. Από Δευτέρα....τι? Δίαιτα φυσικά!
10. Αλλά πάντα υπάρχει χώρος για ένα δροσερό παγωτάκι!!!
11.Καλοκαιρινές συναυλίες, θεάματα σε υπαίθριους χώρους....
12. Τα τραγούδια στο ράδιο είναι ή μου φαίνονται ότι μετατρέπονται σε καλοκαιρινά??
13. Έχει τελειώσει ο παραλογισμός της Eurovision και κάποιες μελωδίες ακουγονται σε καλοκαιρινά clubakia!
14.Ανοίγουν τα καλοκαιρινά μαγαζιά-κέντρα διασκεδάσεως...
15. Η θερμοκρασία συνεχίζει και ανεβαίνει....ουφ!ζεστάθηκα!
16. Αρχίζουν και κυκλοφορούν μαυρισμένες-ηλιοκαμένες παρουσίες γυρω μας...(too much!!)
17. Οι τολμηροί έχουν ήδη αρχίσει τα μπάνια τους...!Τέλεια!
18. Ανοίγουν και τα θερινά cinemas ...
19. ...και μαζί με αυτά ξεκινά και η επιδρομή των κουνουπιών!
20. Ξεχνάω την ομπρέλα στο σπίτι...Τελείωσαν οι βροχούλες...(οι καλοκαιρινές μπόρες έρχονται!!!χαχαχα)
Κάτι μυρίζει.......Καλοκαιράκι!

Πύλη Αξιού....Η μπουζουκατάσταση

Ήρθε στη Θεσσαλονίκη το γνωστό σχήμα της Αθήνας, Παπακωνσταντίνου και η λοιπή κατα τα άλλα συμπαθής παρέα, φιλοξενούμενοι σε ένα αταίριαστο μαγαζί για την μουσική τους πορεία. Ήθελα να πάω πολύ να τους ακούσω αλλά τελικά θα το σκεφτώ και μία δεύτερη φορά....Γιατί?? Έμαθα λοιπόν, πως ο χώρος είναι ακατάλληλος για το συγκεκριμένο σχήμα. Όντως το μαγαζί είναι γεμάτο, υπάρχει μεγάλο ακροατήριο. Παρολα αυτά η Πύλη Αξιού φιλοξενεί συνήθως τραγουδιστές διαφορετικού ρεπερτορίου και για αυτό το λόγο δεν έχει καταφέρει να προσαρμοστεί σε τέτοιους δημιουργούς. Η ίδια νοοτροπία διακατέχει και κάποιους από τους θαμώνες του μαγαζιού και το προσωπικό. Τα τραπέζια είναι προσαρμοσμένα έτσι ώστε λίγοι και εκλεκτοί να έχουν οπτική πρόσβαση στη σκηνή. Επικρατεί με λίγα λόγια η νοοτροπία των μπουζουκιών. Ακόμα και η δικαολογία του Μαχαρίτσα πως δεν υπάρχουν χώροι μεγάλοι και κατάλληλοι ώστε να φιλοξενήσουν τετοιου είδους θεάματα στη Θεσσαλονίκη δεν είναι αβάσιμη. Όμως οι καλλιτέχνες δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό....

Τζον Γαβριήλ Μπόρκμαν

Ο «ΤΖΟΝ Γαβριήλ Μπόργκμαν» έχει έμφυτο πάθος για το χρήμα. Το πάθος αυτό μεταφράζεται σε πολύτιμα μέταλλα, καθώς είναι γιος μεταλλωρύχου και το σκότος των υπόγειων στοών το βρίσκει πιο μαγικό κι από το σεληνόφως πάνω στη γη.

Η υπόθεση του διάσημου θεατρικού έργου του Ερρίκου Ιψεν προέρχεται από μια πραγματική ιστορία που διαδραματίσθηκε στη Νορβηγία στα μέσα του 19ου αιώνα και αφορά μια δίκη εναντίον ανώτερου υπαλλήλου, ο οποίος καταδικάστηκε για απάτη. Μετά το πέρας της φυλάκισης, αποκόπηκε από την κοινωνία για πολλά χρόνια και δεν μιλούσε ούτε καν στη γυναίκα του.

Παίζουν οι Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Γιώργος Μοσχίδης, Κατερίνα Μαραγκού, Φιλαρέτη Κομνηνού, Θεοδώρα Σιάρκου, Δημήτρης Πασάς και Σταυριάννα Μάκρα.

Χτες παρακολούθησα τη συγκεκριμένη παράσταση στη Μονή Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη. Το έργο ήταν καταπληκτικό. Οι ερμηνίες όλων των ηθοποιών συναρπαστικές. Ο Ίψεν ασχολείται για ακόμη μία φορά με τις οικογενειακές ανθρωπινες σχέσεις και με το πού μπορούν να οδηγήσουν αυτές. Η αγάπη για την εξουσία μπορεί να καταστρέψει τα πάντα και να δηλητηριάσει τους ανθρώπους. Η αποξένωση και η μοναξιά υπομένονται μέχρι οι στόχοι να χαθούν. Τα όνειρα γίνονται παράλογα μπροστά στην παγωνία της ψυχής.
Θα ήθελα να τονίσω την πολύ καλή ερμηνεία του κ. Γιώργου Μοσχίδη, που πραγματικά ήταν η ευχάριστη νότα μέσα στην αφέλεια του. Επίσης, η μουσική (πιάνο) ήταν θαυμάσια σε όλη τη διάρκεια του έργου.
Το προτείνω ανεπιφύλακτα. Μη φοβηθείτε να πάτε λόγω Ιψεν.... Πραγματικά είναι ένα 'ευχάριστο'(όχι τόσο κουραστικό) και γρήγορο έργο, χωρίς περιττούς διαλόγους και αμπελοφιλοσοφίες. Η ώρα περνάει χωρίς να το καταλάβεις....Να πάτε! Μη το χάσετε!

Νύχτα ραδιοφόνων

Το έργο του Νίκυ Σίλβερ, «Νύχτα Ραδιο-Φόνων» παρουσιάζει η Ελένη Ράντου σε δική της απόδοση - μετάφραση και σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα. Πρόκειται για μια κωμωδία που σατιρίζει τη σύγχρονη συμπεριφορά και τη σύγχρονη μοναξιά της πόλης. Παίζουν εκτός από την Ελένη Ράντου, ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, ο Φάνης Μουρατίδης, η Βαλέρια Χριστοδουλίδου,ο Μιχάλης Ιατρόπουλος και ο Ορφέας Αυγουστίδης.
Πιστεύοντας ότι θα έβλεπα μία αξιόλογη θεατρική παράσταση, πήγα στο Ράδιο Σίτυ στη Θεσσαλονίκη χτες το βράδυ. Βιαζόμουν κιόλας για να βρω μία καλή θέση όπου θα μπορούσα να παρακολουθώ άνετα. Τέλος πάντων, πηγαίνουμε, στεκόμαστε στην ουρά και παίρνουμε τα εισητήρια τελικά. Πάμε να κάτσουμε στις θέσεις μας και ένας κύριος μεγάλης ηλικίας μας προτρέπει να του δώσουμε τα εισητήρια μας για να μας δείξει τις θέσεις μας. Αυτός όμως ο κύριος που ήταν ταξιθέτης μόλις μας δείχνει που ακριβώς βρίσκονται οι θέσεις μας, γυρνάει και μας λέει "Παρακαλώ ένα φιλοδώρημα,παιδια" και τείνει το χέρι του σαν να απαιτεί να του δώσουμε έτσι. Εγώ μένω λίγο άφωνη αρχικά, αλλά του δίνω κάτι κερματα που βρίσκω μέσα στη τσάντα. Η κίνηση αυτή μου φάνηκε απαράδεκτη. Ο κύριος ήταν θρασύτατος και απαιτουσε από τον οποιονδήποτε βοηθούσε να του δώσει κάτι. Ένα έχω να πω! Οι ταξιθέτριες του ΚΘΒΕ όχι μόνο δεν ζητάνε αλλά δεν δέχονται και φιλοδωρήματα αν προσπαθήσεις να τις δώσεις. Ο συγκεκριμένος κύριος λογικά δεν το γνωρίζει αυτό. Ίσως η επαφή του με το θέατρο είανι περιορισμένη.
Μετά από αυτό το περιστατικό, πέρασε λίγη ώρα και άρχισε η παράσταση. Εδώ ξεκινάει και η δεύτερη απογοήτευση. Το έργο ήταν απογοητευτικό. Πιστεύω ότι δεν κατάφερνε να δείξει με ρεαλιστικό τρόπο αυτήν την αποξένωση της σύγχρονης εποχής, που ήταν και ο στόχος του, από ό,τι κατάλαβα. Οι ηθοποιοί προσπαθούσαν να σώσουν κάπως την κατάσταση αλλά μάταια. Υπήρχαν πολλές επαναλήψεις με αποτέλεσμα ένα διαρκές ξεχείλωμα της παράστασης. Τα περισσότερα κωμικά στοιχεία δεν ήταν πραγματικά αστεία. Άκουγες πολλές φορές κάτι κρυάδες. Βέβαια νομίζω πως πολλοί θα έχουν άλλη άποψη με εμένα, καθώς ένα μεγάλο μέρος του κοινού γελούσε με οτιδήποτε και αν γινόταν στη σκηνη. Επιπλέον, υπήρχε και ένα περιστροφικό μέρος στη σκηνή, που με την εναλλαγή του γινόταν μία μετάβαση από ένα υπνοδωμάτιο σε ένα άλλο. Αυτό δούλεψε δύο φορές και μετά χάλασε τελείως. Μας ενημέρωσε η κ. Ράντου ότι υπάρχει πρόβλημα και άμα θελουμε να πάμε αλλη μερα να δούμε την παράσταση, αλλά το κοινό τους εμψύχωσε και συνέχισαν μέχρι τέλους.
Πρέπει να αναφέρω ότι το τελευταίο τέταρτο ήταν πολύ δύσκολο για μένα. Όλοι οι χαρακτήρες επαναλάμβαναν τα ίδια και τα ίδια και κάποια ανατροπή δεν νομίζω πως κατάφερα να δω. Και στο τέλος, αφού τους χειροκρότησα για την προσπάθειά τους, βλέπω το κοινό να είναι τόσο ενθουσιαμένο που ένας ένας σηκώνονταν όρθιοι και χειροκροτούσαν. Υπερβολικό για μία τέτοια παράσταση... Η κ.Ράντου ήταν καλή αλλά την έχω δει και σε άλλες παραστάσεις που ήταν πολύ καλύτερη...απλά δεν τη βοηθούσε και το έργο όπως και κανέναν άλλον από τους υπόλοιπους ηθοποιούς.
Με λίγα λόγια περίμενα να δω κάτι καλύτερο.....

2046

Σήμερα προσπάθησα να δω μία ταινία του ασιατικού κινηματογράφου...Και λέω προσπάθησα γιατί δεν κατάφερα να την δω ολόκληρη..Το όνομα της είναι "2046" σε σκηνοθεσία του Kar Wai Wong. Στην Ελλάδα πρέπει να παίχτηκε το 2004, αλλά μάλλον σε μικρές αίθουσες (δεν είμαι και σίγουρη). Αυτό δεν το αναφέρω σαν μειονέκτημα. Δεν έχω τίποτα με τις ταινίες που παίζονται σε μικρές αίθουσες, το λέω για να μη παρεξηγηθώ....Απλά πιστεύω πως ήταν πιο 'ψαγμένη' ταινία και δεν μπορούσε ευκολα να τη δει ο καθένας. Το θέμα είναι πως δεν μπόρεσα να τη δω ούτε και εγώ αν και έκανα αρκετή υπομονή...
Πρόκειται για έναν συγγραφέα, που εξιστορεί τη ζωή του και συγκεκριμένα τις γυναικείες κατακτήσεις του αλλά ταυτόχρονα γράφει και ένα βιβλίο που αναφέρεται στο 2046, για χαμένες αγάπες. Ο χρόνος γυρνάει μια μπρος μια πίσω. Δεν ξέρεις ακριβώς αν βρισκόμαστε στο παρόν ή στο μέλλον. Το θέμα της όλης ταινίας είναι η αγάπη, η πραγματική, η ψευτικη,η χαμένη. Ο ρυθμός της όμως είναι πολύ αργός. Οι χαρακτήρες είναι περίεργοι τύποι. Δεν μπορείς εύκολα να τους κατανοήσεις (ή να τους ξεχωρίσεις!!). Οι διάφορες εκδοχές της αγάπης αναλύονται με διεξοδικό και φιλοσοφικό τρόπο,ώστε παύει πλέον να έχει νόημα.
Πάντως πρέπει να παραδεχτώ πως πραγματικά καλή ήταν η μουσική σε όλη τη διάρκεια της πλοκής. Αυτό νομίζω ότι ήταν και το καλύτερο σημείο της ταινίας.
Όποιος την έχει δει, θα ήθελα πολύ να ακούσω τη γνώμη του.